[MIS-MISSION]-3 Reginald Osbourne

posted on 14 Mar 2013 17:22 by daiong in MISMIE
Entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 
 
 
 
 
Word count: 855
Characters: 106, Reginald Osbourne
Note: พยายามเขียนให้รวบรัดแต่มันก็แอบยาวกว่าที่ตั้งใจไว้อยู่ดีแฮะคะ >.<
 
 
 
 
 
 

White Day

 

 

 

เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะมอบสิ่งใดเป็นของขวัญตอบแทนวันไวท์เดย์ให้เจ้าหน้าที่ 106 แห่ง MIE  ออสบอร์นก็แฮ็คดูคลิปกล้องวงจรปิดของร้านค้าทั่วไปที่ 106 เคยไปเพื่อวัดความสูงและขนาดตัวปัจจุบันให้แน่ใจ ก่อนจะดำเนินการจัดเตรียมของขวัญ – เขาเลือกเนื้อผ้าชั้นดีสีน้ำเงินดำ มีเส้นลายทางสีขาวครีมบาง ๆ  ซึ่งควรจะทำให้ 106 ดูสูงมีภูมิฐาน

 

สำหรับการปลอมตัวในวันส่งมอบของขวัญ ออสบอร์นตั้งใจจะให้ตนเองดูมีรสนิยมการแต่งตัวที่ดีสมกับอาชีพ – ห่างไกลจากตัวจริง แต่ไม่ดูสะดุดตา เขาสวมเสื้อนอกตัวสั้นสีเทาเข้ม ทับเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อน ผูกเนคไทสีเลือดและสวมถุงมือหนังสีเดียวกัน – ทุกอย่างถูกสรรเลือกให้มีขนาดพอดิบพอดี (ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าตัวเองดูผอมกว่าตอนที่ใส่เสื้อหลวม ๆ พอควร) ภารกิจนี้ชวนให้ออสบอร์นนึกถึงช่วงเวลาที่เคยชอบปลอมตัวออกไปนั่งที่บาร์สมัยอยู่มหาลัย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาก็สนใจทำอยู่เพียง 2 – 3 เดือน ที่ทำไปหาใช่เพราะอยากปลอมเป็นคนอื่น เขาเพียงแต่ชอบความรู้สึกเวลาเดินเข้าไปในห้องและไม่มีใครจดจำเขาได้

 

ในเรื่องของหน้าตา ออสบอร์นถอนคิ้วให้สั้นและบางลง เขาจัดสรรครีมรองพื้นมาสามโทน ทั้งหมดล้วนเข้มกว่าสีผิวจริงเล็กหน่อย เขาใช้วิธีทาเล่นแสงบนใบหน้าให้ดูผอมน้อยลง และทาบนบริเวณคอกับข้อมือที่จะปรากฏต่อสายตาคนภายนอก ใช้ครีมคอนซีลเลอร์ปิดบังริ้วรอยกับรอยบุ๋มบนใบหน้า และทาแก้มให้มีสีเรื่อบางเบา ด้วยรู้มาว่าสีเลือดที่แก้มจะทำให้คนได้รับความไว้วางใจง่ายกว่าเดิม ออสบอร์นเลือกสวมวิกผมสั้นหยักศกสีน้ำตาลอ่อน ปกปิดเรือนผมยาวดำที่รวบเก็บไว้ เขาจัดวิกผมให้ปิดหน้าผากและโหนกแก้มเพื่อให้วงหน้าดูมีลักษณะเฉพาะน้อยกว่าเดิม เขาเกือบเลือกใส่คอนแท็คเลนส์ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือกแว่นกันแดดสีชาที่ยังอนุญาตให้คนอื่นสามารถสบตากับเขาได้สะดวก

 

มีอุปสรรคบางประการในการปฏิบัติภารกิจคราวนี้ เนื่องจากแพทย์ยังไม่ให้เขาลงน้ำหนักบนขาข้างที่เพิ่งหักมากจนเกินไป ออสบอร์นจึงจำเป็นต้องใช้ไม้เท้าอันหนึ่ง ซึ่งก็หวังจะให้มันดูเหมือนเครื่องประดับอีกชิ้นตามแบบแฟชั่นแนว Dandyism  เขาตัดสินใจใส่กางเกงสีดำสนิท เผื่อแผลที่เย็บไว้บริเวณต้นขาจะเกิดฉีกขึ้นมา ส่วนรอยจูบบนลำคอไม่ได้รับการปกปิดอะไรเป็นพิเศษ นอกเหนือจากครีมรองพื้นที่ใช้อยู่แล้ว เขาตัดสินใจว่าหากรอยเหล่านั้นดึงความสนใจให้คนอื่นมองมันแทนใบหน้าของเขา ก็อาจถือเป็นเรื่องดี

 

เขารู้อยู่แล้วว่าเย็นวันนั้น 106 จะอยู่ที่ใด ออสบอร์นเข้าไปเดินเรื่อยเปื่อยที่นั่นก่อน ตอนเข้ามาเขาได้ฝากแขวนของขวัญไว้ที่หน้าร้าน ส่วนกระเป๋าถือนั้นยังเก็บไว้ติดตัว เขาค่อนข้างเพลิดเพลินกับสิ่งของสไตล์โกธิคในร้านมากทีเดียว (หัวเข็มขัดที่เขาสวมในวันนี้ก็มีลายสไตล์เดียวกัน) สุดท้ายก็ตัดสินใจซื้อเชิงเทียนหนึ่งชุดเล็ก ๆ เป็นการอุดหนุนที่นั่น ด้วยคาดเดาว่าอย่างน้อย ๆ บอสก็คงเอาไปใช้ได้

 

106 ก้าวเข้ามาในร้านหลังจากที่ออสบอร์นเพิ่งจ่ายเงินซื้อของด้วยเงินสดเสร็จ ระหว่างที่ 106 เริ่มเดินดูของในร้าน ออสบอร์นก็เดินไปขอของขวัญที่ฝากไว้คืนมา

 

บุคลิกเป็นสิ่งสำคัญ และการแสดงก็หาใช่เรื่องที่เขาถนัด แต่เขาก็ได้ลองซ้อมมาเป็นการส่วนตัวบ้างแล้ว การพยายามแสดงท่าทางให้ต่างไปจากเดิมตั้งแต่ก้าวเข้าร้านนั้นช่วยทำให้เขาเข้าไปหา 106 ได้ด้วยทีท่าลื่นไหลกว่าที่คาดไว้ ออสบอร์นจงใจพูดน้อยและรวบรัด เพียงแต่ใช้คำประเภท ‘เฮ้ หวัดดีครับ’ หรืออะไรที่ดูเป็นกันเองมากกว่าปกติ เขาแย้มยิ้มตลอดเวลาและใช้ภาษามือมากกว่าเคย

 

“ถ้าสนใจอยากให้ช่วยออกแบบอะไรก็บอกได้นะครับ ส่วนนี่เป็นของอภินันทนาการที่ท่านอื่นฝากมาให้” ว่าเสร็จ ออสบอร์นก็ส่งนามบัตรปลอมพร้อมของขวัญให้ 106

 

ครั้นเอ่ยอำลาอย่างเป็นมิตรเสร็จ เขาก็เดินออกไปจากร้านด้วยจังหวะการเดินตามปกติของตน เมื่อเหลือบกลับไปพบว่าอยู่พ้นสายตาของ 106 เรียบร้อยแล้วก็เริ่มเดินช้าลงทันที ไหมเย็บแผลที่ต้นขาให้ความรู้สึกตึง ออสบอร์นค่อย ๆ ถอดเนคไทและถุงมือที่มีสีสะดุดตาเก็บใส่กระเป๋า แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าแห่งประเทศอังกฤษที่ปกคลุมไปด้วยสีเมฆมากกว่าสีฟ้าเฉกเคย

 

 

 

 

 

 

THE END.

Comment

Comment:

Tweet