[Edit] ข้าน้อยตื่นเต้นมว๊ากกก!!! Uwah~ >///<

ตำนานบุตรแห่งฮูริน (Children of Hurin) เรียงเรียงโดย Christopher Tolkien (ลูกชายของJ.R.R.Tolkien ผู้เขียน The Lord of the Rings) แปลไทยโดยคุณธิดา ออกวันนี้ในงานหนังสืออมรินทร์บุ๊คแฟร์ที่ศูนย์สิริกิติ์ค่ะ

วันนี้เน็ตที่รร.ใช้photobucketไมได้เลย (ไม่เหมือนเมื่อวันก่อนที่ยังพออัพรูปงานบอลล์ให้ดูกันได้) แต่ยังไงก็ตื่นเต้นสุดๆ ใครไปงานหนังสือ ขอแนะนำให้อุดหนุดขอรับ

ถ้าให้สารภาพแล้ว ดีใจที่แปลออกมาเป็นไทยขนาดนี้ เพราะ...ภาษาเราก้าวผ่านSilmarillionไม่ไหวฮะ - -"" มันเหมือนหนังสือประวัติศาสตร์จริงๆ ขนาดอ่านLotRภาษาไทย ช่วงภาคผนวกท้ายเล่มสามยังกินเวลาเยอะอยู่ (เพราะนั่งวิเคราะห์footnotesกับreferencesมันอยู่นั่น) Silยิ่งเป็นภาษาอังกฤษแล้ว ก็อ่านยากเอามากๆ อ่านๆวางๆหลายรอบ พอget the idea(มั้ง)แล้วก็ไม่ค่อยจะไหวสักเท่าไร (อ่านไม่จบสักทีว่างั้น) พอChildren of Hurinที่เป็นส่วนหนึ่งของ Sil จะแปล ก็เลยดีใจเอามากๆ เราซื้อฉบับภาษาอังกฤษเล่มนี้มา(ดอง)ไว้ที่บ้าน ดูๆแล้วอ่านง่ายว่า LotR...(เราแค่ไม่มีเวลาอ่าน) เพราะฉะนั้นคนที่อ่านLotRไม่สำเร็จ (ห้ามบอกว่าไม่มี ขนาดเพื่อนสนิทรอบกายถูกข้าน้อยจิ้มๆปีแล้วปีเล่า ยังอ่านไม่สำเร็จเลยเอ้อ) ลองซื้อChildren of Hurinมาอ่านไม่เสียหลายค่ะ แนะนำจริงๆนะ ,,>3<,, ซื้อนะจ๊ะที่รักทั้งหลายที่ยัง(อุตส่าห์)มาเยี่ยมบล็อก(ดองเค็มลงไห)~~

จะว่าไปแล้วปัจจุบันเรากำลังอ่านThe Lovely Bones by Alice Seboldอยู่ (อันที่จริงต้องบอกว่ากำลังstudy หนังสือเรื่องนี้ในวิชา english อยู่ต่างหาก) สองบทแรกโผล่มาอย่างยอดเยี่ยม จริงๆแล้วสำหรับเราที่มีความอดทนสูงคิดว่า15บทแรกก็ยังทนอ่านได้อย่างสนุกสบายอยู่ แต่พอหลังจากนั้น.. เนื้อเรืองดูจะอืดเกินไปหน่อย

Challenge 12 เล่มที่เคยว่าไว้ยังคงท้าทาย =/l\=" แต่เราตั้งใจว่าจะอ่าน Eragon ที่ถูกทิ้งไว้ที่ไทยให้จบให้ได้ค่ะ เพราะโดนเข้าหูมาอีกแล้วว่า Eragon ดีกว่า LotR -__-" รับไม่ได้อย่างแรง ต้องขุดมาอ่านแล้วเอามาเถียง ...ที่อ่านไม่จบ เพราะตั้งแต่ต้นเรื่อง เราเห็นซารูมาน ออร์ค อาร์เวน โฟรโด อารากอร์น และแหวนออกมาเพ่นพ่านตั้งแต่ยังไม่เกินสามบท (คนเขียนแค่เปลี่ยนชื่อตัวละครแล้วเอามาโลดแล่น)

[จบการEditเพียงเท่านี้ -- ใครไม่อยากอ่านอะไรไร้สาระ(?)ข้างล่างก็เลื่อนลงไปเมนต์เลยก็ได้ค่ะ]

>/////< ฝันถึงลุงไหแล้ว~~!!!!!! กรี๊ซซซซซซซซซซซ์ คืนวันพฤหัสที่ 24-25 วะฮะฮ่า

จะว่าไปแล้วก่อนจะไปอิตาลี่ ได้ฝันถึงป๋าโยกับป้าหงิ ก่อนหน้านั้นเคยฝันถึงเรย์กี้แล้ว (นั่งคุยกันบนเตียงซะด้วย -- --) ในฝันที่ป๋าโยโผล่มา รู้สึกคุ้นๆเหมือนจะโผล่มาในงานเลี้ยงอะไรสักอย่าง ...หรือมันจะเป็นผลพวงมาจากที่อีไดองบ่นๆว่าถ้าเลือกคู่ไปงานบอลล์ได้ จะเลือกป๋าโย(ไม่ก็ริวอี้) สูง สุภาพบุรุษ ควรค่าแก่การไปงานเป็นที่สุด ใส่สูท(หรือเชิร์ตซีทรูหว่า..)ขึ้นอีกต่างหาก ส่วนริวอี้ก็น่ารัก คนนี้ไม่ต้องพูดถึง แค่ใส่เชิร์ตก็อยากจะลากไปกดนอกงาน

ส่วนป้าโผล่มาทีหลังในฝัน เข้าใจว่าโผล่มาตอนจบงาน(สงสัยไปเล่นอะไรกับริวอี้ที่อื่นอยู่แน่ๆ.. เพราะอย่างงี้ถึงไม่เจอริวอี้ในงาน / จริงๆแล้วอีไดองจำว่าใครอยู่ในงานไม่ได้สักคนยกเว้นป๋าโย) แล้วจำได้ว่าเรานั่งรถไปกับป้า (นั่งเบาะหลังด้วย ใครไม่ทราบเป็นคนขับ - -) ป้าใส่สูทสีดำแบบไม่มีเนคไท ทรงผมแบบONDเด๊ะ (หรืออย่าบอกนะว่ามันคือชุดเดียวที่ใส่ในคอน--ไม่ใช่หรอก ไม่ได้รุ่งริ่งขนาดนั้น) จำได้ว่าคุยกันภาษาอังกฤษ (แอบคิดว่าป๋าโยพูดอังกฤษไม่ยักกะแปลกใจ) แต่ถึงงั้นช่วยไม่ได้ เพราะเป็นอีไดองเองที่พูดภาษายุ่นไม่ได้ (คิดเป็นจริงเป็นจังไปน่าน... ฝันนะเอ็ง)

เอนี่เวย์ ฝันถึงลุงครั้งนี้ ลุงชุดและทรงผมแบบSeason's Callเด๊ะๆ แถมเพลงแรกในฝันที่ได้ยินก็เป็นเพลงSeason's Callอีกต่างหาก ลุงมาแสดงคอนเสิร์ตกลางแจ้งประเทศอะไรก็ไม่ทราบ (ในฝันเหมือนsetting จะเป็น NZ ก็ไม่ใช่ Italy ก็ไม่เชิง -_- ประสาคนเพิ่งกลับมาจากการเดินทางปรับตัวไม่ทัน) แล้วก็ได้ยินทำนองนี้แว่วมา อีไดองเลยอุตส่าห์เดินไปดู ในตอนนั้นน่าจะรู้แท้ๆเลยนะว่าเป็นฝัน เพราะคนที่มาดูนั้นมีแค่ไม่กี่คน เดินเข้าไปได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าตั๋ว (มีเก้าอี้จัดวางเป็นแถวๆให้นั่งด้วยอีกต่างหาก)

ลุงบนเวทีดูสูงกว่าที่อิไดองคิดเอาไว้ 555+ รู้สึกว่าลุงจะใส่บู๊ทมีส้น ความรู้สึกเราในตอนนั้น.. เหมือนสติจะหลุดไปแล้ว เฉียดจะเอ๋อ (แน่ใจเรอะว่าเฉียด?) แล้วระหว่างที่ดูนั้นก็เริ่มมีคนมาดูมากขึ้นเรื่อยๆ (แน่นอนว่าเราเดินไปดูที่แถวหน้าสุด) จู่ๆลุงก็ลงมาจากเวที เข้ามาหาแฟนๆที่นั่งดูแถวแรกแล้วก็...... (ตรู๊ด--ข้อมูลลับของทางการ) ที่แปลกอย่างนึงคือคนแถวหน้าสุดใส่ส้นสูงกันทุกคน (เออ อีไดองคิดอะไรหว่า)

ลุงที่อยู่ตรงหน้าอีไดอง ช่างเจิดจรัสมว๊ากกกกกกกกกกก ดูเด็กกว่าที่คิด (อุ๊ย.. -- --" ) เข้าใจว่าเห็นลุงเคสด้วยนะ แต่สงสัยจิตใต้สำนึกจะไม่ค่อยทำงาน เห็นหน้าลุงเคสไม่ชัดเอาซะเลย

หลังจากนั้น เราก็ได้มีโอกาสไปคุยกับลุงในฝันด้วย พอเดินคุยแล้ว ลุงก็เตี้ยอย่างที่คิดเอาไว้ (พรืดดดดดดดดด) แล้วท่าทางเราจะคุยไม่ถูก ดีใจจัดที่ได้เจอลุงจนร้องไห้ (แต่เหมือนในฝันมันจะร้องไม่ออกนะ) คิดว่ามันต้องเป็นความฝันแน่ๆ (เนอะ คิดไม่ค่อยถูกเลย) ว่าแล้วก็ร้องไห้กอดแขนลุงเฉยเลย ลุงเข้าใจผิดซะอย่างนั้น นึกว่าอิไดองร้องไห้เพราะhomesick(เกี่ยว??)

And then I woke up. O____O โอ้ว พระเจ้าจอร์จ มุขตอนจบของนิยายที่ไม่อยากอ่าน โฮกกก ตื่นแล้วจะร้องไห้ขอรับ สุดท้ายมันก็คือความฝัน ทั้งที่ชัดแบบขนาดที่ว่าเห็นลุงหน้าใสๆ ได้กอดแขนบางๆของลุงแต้ๆ รู้สึกว่าลุงเตี้ยกว่าเราแล้วแท้ๆ (ลุง/ไม่ต้องย้ำโว้ย ขอสูงในฝันเอ็งหน่อยก็ไม่ได้)

ว่ากันอีกเรื่อง..... กลับมาอิตาลี่ไม่ถึงสัปดาห์ก็มีงานบอลล์เสียแล้ว - - ทำเอามึนๆไปสักพัก สมัยนี้photobucketใช้ยากกับinternetรร.มากขึ้นทุกที กว่าจะอัพโหลดได้แต่ละทีเล่นเอาคอมแฮงค์ไปซะก่อน เลยล้มเลิกอัพโหลดรูปไปเที่ยวอิตาลี่... (มันเยอะเกินไป?) สรุปคือเอารูปงานบอลล์มาให้ดูก่อนก็แล้วกันเน้

ธีมของงานคือ Moulin Rouge (อีไดองยังไม่เคยดู musical เรื่องนี้เลย -___-" )

ทุกอย่างในงานVisual Art Committee(คณะกรรมการศิลปะ?) เป็นคนจัด ปีหน้าเราก็ว่าจะอยู่committeeนี้อยู่เหมือนกัน -_-" เพราะไม่มีความสามารถพอจะไปอยู่Writing committeeอย่างที่ลึกๆอยากจะไป

มีโต๊ะพูลล์ให้เล่นด้วย..

ตามประสาคนประหยัด... ชุดของเราไม่เสียตังค์ซักนิด เป็นของเก่าของญาติ เสียแค่ค่าซ่อมให้มันเล็กลงมาพอดีตัว ต่างหูของป้า(แน่นอนว่าเตรียมตัวที่ไทย--ถูกกว่า) สร้อยจริงๆเป็นของเราเอง ซึ่งถ้าเห็นแล้วก็คงไม่แปลกใจ เพราะเลือกใส่ไอ้Evening Starจากร้าน Walker & Hall ที่ขายเครื่องประดับLord of the Rings -__-" (ก็พอเวลาเลือกเครื่องประดับแล้ว.. อันนี้มันเข้ากันนี่ ยอมเผยความเป็นLotR geekหน่อยก็ไม่ตาย 55+) แต่ผมนี่ทางร้านทำให้ เพราะเราทำเองไม่ได้

.....ที่สำคัญที่สุด คู่งานบอลล์ของเรา ลองถามมันเล่นๆไปอย่างนั้นว่าชื่อจีนมันชื่ออะไร (รู้แต่ชื่อภาษาอังกฤษ) แหม่.. มันบอกชื่อ Yao-i ดีจังเลยนะ XD ผู้ชายที่เรารู้จักไม่มีสักคนที่เราไม่เคยแยกประเภท... เราว่ามันก็เคะดีเหมือนกันนะ แต่พออยู่ด้วยกันที่งานก็รู้สึกว่านิสัยมันก็พออาจจะเป็นเมะได้ (ว่าเข้านั่น..)

จริงๆแล้วคู่งานของเราเกือบจะได้เป็นเกย์ เพราะเพื่อนคนนึงหาให้ เขาถามว่า "มีเกย์คนนึงอยากไป จะให้ไปด้วยมั้ย?" เสียดายที่เราพาเขาไปไม่ได้ เพราะYao-iตอบตกลงจะไปแล้วไง XD (รร.เรามันบ้าขายdouble ticket - -" นร.ทุกคนเลยต้องจำยอมพาคู่ไป)

Shoes collection 555+ ถึงงาน pre-ballที่บ้านเพื่อนแล้วถ่ายเล่นๆจ้า สีทองเป็นของเราเองแหละ