Harry Potter and the Deathly Hallowออกแล้วนะครับทุกท่าน~~ ^[]^ จบยุคสมัยหนึ่งเสียที!!!! (มันยังมีหนังอยู่เฟ้ย....) เอ๊ะ..มาพูดอะไรตอนนี้ในเมื่อมันออกมาหลายวันแล้วนี่หว่า - -"""

เอาล่ะ เอ็นทรี่นี้จะเป็น SPOILER สำหรับHP5, 6 แต่เล่มเจ็ดยังไม่ได้อ่าน ดังนั้นไร้สปอยล์หายห่วง กร๊ากกก

=w= ข้าน้อยสั่งไว้แล้วแหละ ที่ไทยน่ะ... เดี๋ยวท่านแม่จะไปเอาให้ ส่วนข้าน้อยก็กลิ้งไปกลิ้งมาที่เมืองนอกยืมคนอื่นเขาอ่านไปพลางๆก่อน พอกลับไทยก็เอาหนังสือขึ้นหิ้ง -"-

แฮร์รี่... เป็นจุดเริ่มต้นการอ่านและการเขียนฟิกของข้าน้อย (ชาแมนกับฮันเตอร์เป็นรุ่นบุกเบิกเขียนฟิกครั้งใหญ่... ส่วนตั้งกะดีเกรย์เป็นรุ่นที่เขียนจริงจังครั้งใหญ่ - -)

กระนั้น...เจเค.ก็ทำข้าน้อยผิดหวังอย่างรุนแรงในเล่มห้าจนแทบทรุด - - เรียกได้ว่าหลังจากอ่านเล่มห้าเข้าขั้นเกลียดเจ๊แกไปเลย เพราะตอนเด็กๆอ่ะ ข้าน้อยก็เป็นเหมือนแฟนคลับคลั่งไคล้ทั่วไปนั่นแล... ตัวละครที่ชอบตาย(ซิเรียส) ย่อมเสียใจเป็นธรรมดา

SPOILER 7 หาอ่านได้แล้วนะขอรับ (หาอ่านได้ก่อนที่หนังสือจะออกซะอีก) ใครอ่านแล้วอย่าสปอยล์ข้าน้อยล่ะไม่งั้นจับเชือดทิ้งแน่ -"- เพราะข้าน้อยถูกสปอยล์ทั้งเล่มห้าและเล่มหก... ช้ำไม่แค่สปอยล์ แต่ช้ำในสิ่งที่เกิดขึ้นยิ่งกว่า

อย่างไรก็ตาม~ วันที่แฮร์รี่ออกแอบแวะเวียนไปที่ร้านหนังสือนิดหน่อย~ แอบอ่านไปหน้าแรก... เคะคนโปรดโผล่มาด้วย เอิ๊กส์

ก็นะ ก่อนที่จะได้เปิดแฮร์รี่อ่าน.....และก่อนที่จะมีอะไรเข้าหูมามากกว่านี้(ซึ่ง..เข้าหูแว๊บๆมานิสนึงแล้ว เพราะคนที่รร.พูดกันเกลื่อน แค่เดินผ่านก็ได้ยินชื่อตัวละคร -"- อุดหูวิ่งหนีไม่ทัน)อืมม์...ในเมื่อเพื่อนข้าน้อยอุตส่าห์กระซิบใส่หูมาว่าตัวละครเด่นๆมันตายกันอย่างน้อยกี่คนแล้ว ขอเถอะ ขอเขียนเป็นเอกลักษณ์เอาไว้สักหน่อย ในเล่มเจ็ดนี้--

- เราเชียร์ให้แฮร์รี่ตาย!!! -_- กระนั้นก็แอบคิดว่ามันคงไม่ตายหรอกอ่านะ แต่ถึงงั้นก็ขอเชียร์ให้มันตายเถอะ ถ้าโวลดี้จะตายจริง ก็อยากให้แฮร์รี่ตายด้วย

- เชียร์ให้โวลเดอมอร์รอด เอิ๊กส์ ผู้ร้ายจงเจริญ~ 555+ แต่เราว่าโวลดี้คงไม่แค่ตายไปเฉยๆง่ายๆหรอก..? (แต่ก็ต้องหาไอ้Horcruxหรืออะไรนั่นอยู่แล้วนิกว่ามันจะตาย - -)

- กระนั้นถ้าแฮร์รี่ตายจริง จินนี่ควรตายด้วย แต่ก็แอบคิดว่ามันทั้งสองคงไม่ตายหรอก ออกจะพระเอก(?????)กับแม่พระ ถ้าจินนี่ตายไปคนเดียวแต่แฮร์รี่ไม่ตายจะดูแปลกๆแฮะ

- คิดว่าอย่างน้อยหนึ่งคนในวีสลีย์ตายแน่นอน -"- เฮียบิลน่าจะรอด ตอนแรกคิดว่าเฟร็ดกับจอร์จก็น่าจะรอดด้วย แต่ตอนนี้มาคิดดู...ก็ไม่แน่...

- คิดว่ารอนอาจจะตายก็ได้ แต่คิดว่าน้องเฮอร์ฯควรจะรอดอ่ะ

- รอนกับเฮอร์ฯได้คบกันชัวร์

- R.A.B คงได้เปิดเผย ทีนี้จะได้รู้ว่าที่คาดเดาว่ามันคือรูเบอัส แบล็กเป็นความจริงหรือไม่..?

- เบลลาทริกซ์คู่ควรแก่การโดนจุมพิตผู้คุมวิญญาณ... หรืออะไรก็ตามที่ทรมานยิ่งกว่าความตาย กับนังนี่แค่ความตายมันน้อยไป อีหางหนอนกับครีเชอร์ก็ด้วยชิชะ-"-

- สงสัยลูปินอาจจะตายนะเนี่ย ถ้าเป็นงั้น ก็ต้องร้องไห้กันไปตามระเบียบ เรารักลูจัง!!

- เดาว่าลูเซียสไม่น่าจะรอด แต่เดรโก.....?

- แฮกริด...? จะตายด้วยป่ะ?

- อืมม์ ลูน่าอาจจะตายไม่รู้ทำไมถึงคิดงั้น

- ใจหนึ่งก็กลัวที่หลายคนจะตาย แต่อีกใจ...ดี.......อะไรก็ตามให้แฮร์รี่มันต้องเจ็บปวดเหมือนช๊านนน TT[]TT ทุกคนที่แกรักตายได้ยินม๊ายยย(โดนตรบ)

- โดยรวมแล้วเชื่อใจสเนป เพราะปมมันไม่เคลียร์ มีอะไรแอบแฝงแหงๆ

- ไม่คิดว่าปู่ดัมจะตายจริงหรอก ตอนตายมันแปลกๆ แทนที่จะล้มลงไปเลย แต่ถึงกับตัวปลิว? แม้จะคิดว่าเจเค.คงไม่ใช่นักเขียนที่ชอบเขียนให้ใครตายแล้วฟื้น แต่ครั้งนี้... จากใจจริงคิดว่าเรื่องปู่ดัมไม่น่าจะจบแค่นั้น (อย่างน้อยคงมีอะไรที่ยังต้องสาวต่อ)

โอเค ขี้เกียจเดาแระ เดี๋ยวคงได้อ่านให้รู้ดำรู้แดงไป (แล้วนั่นมันเมื่อไรล่ะเจ๊)

เอาเห๊อะ วันที่แฮร์รี่ออกดันไปคว้าเอาหนังสือเล่มนี้มาแทน

ตื่นเต้นวี๊ดว้ายกรี๊ดกร๊าดดด The Children of Hurin!! อ่านออกรึเปล่าค่อยลองอ่านดูก่อนแล้วกัน = =" แบบว่าเล็งๆมันไว้ตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ซื้อตอนนั้นเพราะถังแตก ปัจจุบันกลับนิวฯมา ได้เงินเดือนจากพ่อแม่มาเพิ่ม ก็เลย..ใช้มันซะเลย

คิดถึงLord of the Rings~ Silด้วยงิ >w<

อย่างไรก็ตาม MY HEART DRAWS A DREAM ของ L'Arc~en~Ciel หาโหลดฟังเต็มๆได้แล้วน๊า~ เท่าที่ฟังจากเพลง SHINE, SEVENTH HEAVENแล้ว อัลบั้มใหม่นี่ท่าทางจะเมโลดี้แนวpositiveแฮะ ติดหูปนสดใสกันทั้งนั้น กระนั้นอยากฟังเพลงที่ไม่ติดหูจากลุงๆบ้างจัง >___<

ว่าแล้วก็มีRe-Write Ficมาโพสดักคอเล่มเจ็ด= = เข้าใจว่าเป็นฟิกแฮร์รี่เรื่องที่สองที่เขียน คงเป็นอันที่เขียนเล่นๆหลังอ่านเล่มหกจบกระนั้นกลับมาดูที่เขียนตอนนั้นรู้สึกมันอ่อนหัดอย่างไรชอบกล ฟิกอันนี้มีแต่น้ำ - -

แม้จะเขียนออกมาแต่ยืนยันว่าไม่ใช่สาวกเจมส์ซิเรียสหรือซิริลูเลย!!!!! -"- คือว่าชอบคู่ไหนก็ตามที่ไม่มีซิเรียส แต่เข้าใจว่าอารมณ์ตัวเองตอนนั้นคงอยากจะเขียนอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับซีจัง...... คนมันคิดถึงมั้งเลยเขียนออกมา

อย่างที่บอกว่าเราเขียนฟิกแฮร์รี่เยอะแยะ แต่นั่นก็เขียนลงกระดาษให้เพื่อนอ่านทั้งนั้น มีแต่ฟิกอันนี้ที่พิมพ์ออกมา (ส่วนหนึ่งคงเพราะตอนนั้นค่อนข้างโตแล้ว)

ปัจจุบันเลยวกกลับมามองหามันใหม่ และขีดๆแก้ๆเอามาอัพบล็อกในวันนี้แก้เหงานั่นแล จริงๆจะให้แก้มันทั้งฟิกเลยก็ได้อ่านะ... รู้สึกว่าฟิกมันโหวงๆสิ้นดี แต่ด้วยความขี้เกียจ เลยแก้ๆเติมๆแค่นิดหน่อยเท่านั้น

ใครไม่อ่านฟิกแฮร์ฯก็scrollลงไปเมนต์อย่างอื่นก็ได้ไม่ว่ากัน 555+ ใครอ่านก็ช่วยเมนต์ฟิกแล้วกันนะคร้าบ~

[FanFic HP] The Other Side of the Curtain (Re-Write)

Pairing: James/Sirius?, Sirius/Lupin?

Genre: Angst

Rating: PG

ความมืด ทุกอย่างที่เห็นมีเพียงความมืด... ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลืมตาอยู่หรือเปล่า ไม่หนาว ไม่ร้อน ไม่รู้สึกอะไรใดๆเลย เสียงอื้ออึงระหว่างการต่อสู้นั้นดับสูญหายไปทันทีผ่านม่านหมอกนั้น ร่างของฉันที่ร่วงดับลงไปที่ไหนสักแห่ง ไปสู่ดินแดนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก

...มีเวลาแบบนี้ ก็ทำให้ฉันมีเวลาคิดนู่นนี่เยอะเหมือนกันนะ...

เจมส์.. ฉันกำลังจะไปหานายแล้ว..สินะ?

อ้อ จริงสิ ฉันเองยังจำได้..เสมอมา และเสมอไปเลย...ตั้งแต่ที่ฮอกวอตส์..ที่มีนายเป็นเพื่อน...

...เพื่อนของฉัน...

ใช่..มันก็แค่เพื่อนเท่านั้นแหละ ฉันรู้ดี อ้อ แล้วก็ ครั้งแรกที่ที่ฉันเจอนายน่ะ
ฉันแค่คิดว่านายเปนเพื่อน ใช่ แค่เพื่อนเท่านั้นจริงๆ แต่ว่าทำไมความรู้สึกของฉัน มันถึงเปลี่ยนไปเมื่อเราโตขึ้นนะ อืม จะว่าไปแล้ว ช่วงเวลาที่ฉันอยู่ที่ฮอกวอตส์ อยู่กับนายเสมอ แกล้งคนด้วยกัน กินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน แทบตลอดเวลา ใช่ มันช่างเป็นช่วงที่มีความสุขมาก... ทุกคนมองเราว่าเป็นเพื่อนสนิท

สนิทมาก...สนิทที่สุด

มีความลับอะไรๆก็แบ่งให้กัน...แต่ขอโทษนะ เจมส์ มันมีอยู่แค่เรื่องเดียวเท่านั้น ที่ฉันบอกนายไม่ได้ ฉันบอกนายไม่ได้จริงๆ

ความรู้สึกของฉันน่ะมันเปลี่ยนไป ตั้งแต่เราโตขึ้นนั่นละ ตั้งแต่...ก่อนตอนที่ฉันจะหนีออกจากบ้าน ตอนแรกฉันไม่รู้สึกหรอก ฉันก็แค่คิดว่าเราเป็นเพื่อนกันเท่านั้นแหละ

แต่มันก็...ไม่ใช่

ตลอดปิดเทอม ก็เริ่มรู้สึกว่าคิดถึงนายมากขึ้น ความรู้สึกที่ไม่อยากจากฮอกวอตส์เลย อยากอยู่กับนาย...แน่นอนบ้านฉันเป็นยังไงนายก็รู้อยู่ และในที่สุดฉันก็ทนไม่ได้ หนีมาอยู่กับนายจนได้

แน่นอนที่สุด ในฐานะเพื่อน...ฉันรู้ดีที่สุด

เจมส์...ให้ตายเถอะ คนอย่างฉันมันก็งี่เง่าจริงๆ คิดว่าไม่ว่าผู้หญิงหน้าไหนๆมันก็น่ารำคาญทั้งนั้น คอยตามติดฉัน แต่ไม่เคยเห็นดีจริงๆในตัวฉัน เห็นฉัน...ด้วยหน้าตา ความเก่งกาจ
สายตาที่มองมาใช่ว่าฉันจะไม่รู้สึกนะ สายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง...แต่แน่นอน มันไม่ได้มาจากนาย

มีแต่นาย...รีมัส...และถ้าเมื่อก่อนก็คงรวมปีเตอร์ด้วย ที่มองฉันอย่างที่ฉันเป็นฉันจริงๆ

มันทรมานนะ

รู้รึเปล่า? มันเจ็บปวดมาก...นายไม่รู้หรอก เพราะฉันจะไม่แสดงมันออกมา ฉันจะไม่มีวันแสดงมันออกมาเป็นอันขาด

เจมส์..ฉัน ซิเรียส แบล็ก จากบ้านกริฟฟินดอร์ผู้กล้าหาญ.. นายรู้รึเปล่าว่ากลัวอะไร?

ฉันกลัวจะเสียนายไป

ที่ฉันไม่บอกออกไป เพราะฉันกลัว กลัวที่สุด ถ้าบอกนายออกไป นายก็จะมองฉันไม่เหมือนเดิม ฉันก็อาจจะเหมือนคนวิปริตทางเพศธรรมดาแค่นั้นแหละ ใช่ไหม? เจมส์... ฉันกลัวว่ามันจะเปลี่ยนไป

เมื่อก่อน ฉันเคยคิดนะ ว่าถ้าหากฉันรักใครสักคน ฉันจะบอกเขาไปตรงๆอย่างไม่กลัว ใช่
จะอกหักหรืออะไรก็ต้องเผชิญหน้ากับมันให้ถึงที่สุดชอบฉันก็บอกว่าชอบ เกลียดฉันก็บอกว่าเกลียด เพราะฉันเป็นคนแบบนั้นแต่ว่า...

..การจะบอกรักกับเพื่อนที่ใกล้ชิดกันที่สุด มันยากมากเลยรู้ไหม?

ถ้าฉันบอกนายไป..ที่นายเคยบอกว่าจะเป็นเพื่อนฉันตลอดไป นายจะทำได้รึเปล่า? ถ้าฉันบอกนายไป นายจะกอดคอทักทายอย่างที่เป็นมาได้ไหม? คำตอบมันเป็นยังไงนายก็น่าจะรู้ดีที่สุด นายก็มองแต่กับลิลี่เท่านั้นแหละ ...จะว่าไป นายก็เป็นอย่างนั้นเสมอ เดินไปก็ทำเก๊กไปทั่ว ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ สาวๆก็ดูจะมองนายซะด้วยสิ มันทำให้หงุดหงิดชอบกล จะว่าไปแล้ว ตอนที่ลิลี่ปฏิเสธนาย ฉันก็แอบสะใจลึกๆเหมือนกัน... แต่ว่า เขาแหลมเพื่อนรัก.. มันก็แค่นั้นแหละ

...สุดท้าย ฉันก็มานั่งให้กำลังใจนายอยู่ดี...

อ๊ะ อย่ามาหลงตัวเองล่ะว่าฉันมัวแต่มองนายจนตามืดบอด เปล่าหรอกนะ ไม่ใช่เลย
ฉันเองก็อัดอั้นเรื่องนี้มากๆ ฉันก็อยากระบายมั่งเหมือนกัน แน่นอน..เรื่องที่ฉันรักนาย
เวลาที่ฉันหาโอกาสได้ ฉันก็บอกรีมัสในที่สุด แต่ฉันไม่ได้บอกปีเตอร์..ตอนนั้นเพราะไม่อยากให้มันเก็บเอาไปกังวล และตอนนี้ก็รู้สึกดีใจมากที่ไม่ได้บอกคนทรยศนั่นไป ถ้าบอกมันไปละก็..มันจะเอาไปบอกโวลเดอมอร์ล้วงจุดอ่อนฉันมั้ยเนี่ย? แต่เอาเหอะ.. รีมัสก็อึ้งเหมือนกันแหละ...จะว่าไปก็อึ้งสุดๆไปเลย

ฉันเองก็เข้าใจว่าฉันมันอาจจะโง่สิ้นดี ที่ผู้หญิงคนอื่นมีถมเถไปไม่เลือก มาเลือกคนอย่างนายซะได้...

แต่ว่า..ฉันคงไม่ได้คิดไปเองหรอกนะ ในน้ำเสียงที่รีมัสถามกลับมาว่า "จริงๆเหรอ?" ...มันแฝงเหมือนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ด้วย

เออ จะว่าไปแล้ว ฉันไม่คิดจะหลงตัวเองหรอก แต่ว่า...หมอนั่น...ทำท่าอย่างกับว่ารู้สึกกับฉันมากกว่าเพื่อนอย่างนั้นแหละ..? แต่ว่าจะให้ฉันทำยังไง? ฉันดันมาสังเกตแววตานั่นก็หลังจากที่ฉันบอกเขาไปแล้ว

เอ้อ ฉันเองก็อยากจะถามเหมือนกัน รีมัส...นายเจ็บรึเปล่า? นายรู้สึก...แบบที่ฉันคิดว่านายรู้สึกกับฉันรึเปล่า?

ทำไมนายไม่บอกมาเลย? ...แต่ถึงนายบอกมา ฉันเองก็คงตอบกลับไม่ได้อยู่ดี

รีมัส นายก็เป็นอีกคน...ที่สำคัญกับฉันมากมายเหลือเกิน แม้ว่าตอนนี้นายคงจะไม่ได้ยินเสียงของฉันแล้วก็ตาม แม้ว่าตอนนี้ฉัน...จะไม่รู้สึกของลมหายใจของตัวเองอีกต่อไปแล้ว

นายเคยบอกกับฉัน..เหมือนกับที่เจมส์เคยทำ ว่าจะอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป แต่บางอย่างมันต่างออกไป แววตาและน้ำเสียงของนาย..ไม่เหมือนของเจมส์ เจมส์..จะเต็มไปด้วยมิตรภาพและความเชื่อใจ แต่สำหรับนาย...รีมัส มันเต็มไปด้วยความรัก จริงใจและเจ็บปวด มันเองก็ทำให้ฉันเจ็บปวดไปด้วยนะ ฉันเองก็อยากจะตอบกลับความรู้สึกนั้นนะ แต่ว่าจนแล้วจนรอด... ฉันก็บังคับตัวเองไม่ได้ เจมส์ก็ยังร่าเริงเฮฮากับฉันเหมือนเดิม

บ้าที่สุด และฉันก็ปล่อยให้หัวใจเฮฮาไปกับมันด้วย

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าหลังจากนั้นเวลาที่ฉันต้องนั่งอยู่คนเดียว

ฉันเองก็ต้องมาทบทวนรับรู้แต่กับ...มิตรภาพที่เรามีให้กัน และที่จะมีให้ตลอดไป จันทร์เจ้าเอ๋ย

ถ้าฉัน..จะตอบกลับความรู้สึกนายได้ละก็ ฉันจะบอกนายทันที ถ้าฉันสามารถบังคับความรู้สึกของตัวเองละก็ฉันก็คงทำไปนานแล้ว นาย...ถึงจะเป็นผู้ชาย แต่ขอให้มั่นใจว่าดีกว่าผู้หญิงที่มาตามกรี๊ดกร๊าดฉันเป็นไหนๆ แต่ท้ายที่สุด ฉันก็รักแต่เจมส์เท่านั้น ส่วนนาย..เป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งของฉัน แม้ว่าความรู้สึกที่นายจะมีให้ฉัน มันทำให้ฉันซาบซึ้งมาก

...แต่เชื่อเถอะ รีมัส ฉันหลอกตัวเองไม่ได้...

ความรู้สึกที่ฉันให้กับเจมส์ มันมีมากขึ้นทุกวัน ไม่มีน้อยลงสักวัน และแล้ว..วันนั้นก็มาถึง วันที่เจมส์ออกไปเดทกับลิลี่...จนถึงวันที่แต่งงานกัน...

เจมส์...แล้วนายละ? เวลาที่นายปรึกษาเรื่องลิลี่กับฉัน นาย...รับรู้น้ำเสียงของฉัน แววตาของฉันเหมือนกับที่ฉันรับรู้ของรีมัสรึเปล่า?

นายเคยรู้บ้างไหมว่านายเท่านั้นที่เป็นรักแรก...และก็คงเป็นรักครั้งสุดท้ายของฉัน นายรู้บ้างไหม? ถึงฉันจะไม่เคยเอ่ยออกมาก็เถอะ

ก็นะ..ฉันจะรบกวนจิตใจนายได้ยังไงล่ะ? เราสนิทกันขนาดนั้น แต่ถ้าฉันบอกไปว่าฉันรู้สึกกับนายมากกว่าเพื่อน นายก็คงจะไม่เหมือนเดิม ไม่มากก็น้อยก็ได้? แต่ถ้านายรู้แล้วล่ะก็ฉันจะขอขอบคุณหรือเจ็บใจกับนายดีนะที่ทำเป็นไม่รู้

แต่ฉันจะไปว่าแบบนั้นกับนายไม่ได้ เพราะฉัน...ก็ทำอย่างนั้นกับรีมัสเหมือนกัน...

และวันที่ทุกอย่างทลาย..ทลาย...ซะสิ้น... คือวันที่นายจากไปพร้อมกับลิลี่ อืม นายกับลิลี่
แม้แต่ตอนตายก็ยังตายด้วยกัน เป็นคู่ที่น่าจดจำ แต่สำหรับฉัน...

สำหรับฉันมันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดทนทุกข์ที่สุด... ถ้านายจะจากไป ฉันเองก็อยากจะไปด้วย
แต่ฉันไม่โง่ฆ่าตัวตายตามนายหรอกน่า ฮะๆ

ภาพในวันนั้นที่ฉันก้าวลงจากมอร์เตอไซค์ตัวเก่ง วันที่ฉันต้องเห็นสภาพของสถานที่ที่นายเคยอยู่พินาศนั้นยังคงติดอยู่ในใจเสมอมาไม่เลือนหายไปไหนแม้สักนิดเดียว ฉันตอนนั้นรู้สึกเลยว่ามือสั่น...ร่างก็เหมือนเย็นเฉียบไปซะอย่างงั้น แล้วแน่นอนว่าฉันเจอแฮกริด
ตอนนั้น..แม้แต่จะร้องไห้ฉันยังทำไม่ได้... แม้แต่แรงจะคิดนั้นยังแทบไม่มี

เจมส์.. ฉันรับรู้ความรู้สึกแล้วว่า ช็อคและเสียใจชนิดที่ว่าร้องไม่ออกน่ะเป็นยังไง ฉันตอนนั้นก็ไม่ต่างจากคนบ้า ไม่เลย...ไม่ต่างซักนิด ในหัวฉันไม่มีอะไร...นอกจากลูกของนายที่อยู่ในอ้อมกอดแฮกริด

รู้สึกราวกับว่ามันคือความผิดของฉัน ความผิดของฉันคนเดียวเท่านั้น

เป็นเพราะฉัน...ฉัน...เด็กฉลาดที่เรียนจบฮอกวอตส์--

--มันโง่สิ้นดี

ทำไม...ทำไมฉันถึงบอกให้ปีเตอร์เป็นผู้กุมความลับแทนฉัน? ทำไม...ทำไม? ตอนนี้ฉันรู้แต่ว่าฉันต้องปกป้องสิ่งสุดท้ายที่นายทิ้งไว้ แฮร์รี่ พอตเตอร์.. ถึงแม้จะเป็นลูกของนายกับลิลี่
แต่ว่าฉันเองก็อยากจะเลี้ยงไว้ ความไว้วางใจที่นายให้ฉันเป็นพ่อทูนหัวมันเป็นความรู้สึกที่ตื้นตันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด แต่แฮกริดก็ไม่ให้ฉันได้ทำสิ่งที่นายมอบหมายให้ฉันทำในฐานะตัวแทนพ่อทูนหัว บอกว่าเป็นคำสั่งของดัมเบิลดอร์ แน่นอนว่าฉันต่อล้อต่อเถียงอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อให้ได้เด็กคนนั้นมาเลี้ยงดู ราวกับว่าอะไรก็ตามที่เป็นเศษเสี้ยวของนายก็อยากจะเก็บเอาไว้บ้าง

...และฉันก็ตัดสินใจจะทำในสิ่งที่คิด...

ตามล่าปีเตอร์.. ตอนนั้นฉันเกลียด เกลียด เกลียดมันมากที่สุด แต่ความเกลียดนั้นน่ะ
มันเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่ฉันมี ไม่ได้เลย!!

ฉันได้ยินตัวเองพูดว่าฉันไม่ต้องการมอร์เตอร์ไซด์บินได้นั้นอีกต่อไป และยกให้แฮกริด...แน่นอน ไอ้มอร์เตอร์ไซด์มันไม่มีประโยชน์อีกต่อไป.. จะมีประโยนช์อะไรกัน?

ก็เดียวที่ฉันอยากอยู่เคียงข้าง อยากปกป้อง...สิ่งสำคัญที่สุดถูกพรากไป...มันรู้สึกเหมือนกับทุกอย่างไร้ค่าไปหมด แต่แล้ว...ที่ฉันตระหนักตอนที่โจมตีเจ้าหางหนอนตัวดี คือปีเตอร์ระเบิดตัวเอง ตอนนั้นฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองหัวเราะ...

แต่ไม่มีใครรู้หรอกมั้ง.. หืมม์? ว่าที่หัวเราะตอนนั้นน่ะ...มันคือการแสดงออกของฉัน...ในการร้องไห้

แล้วที่คุกอัซคาบัน ฉันก็ไม่รู้จะออกจากคุกไปทำไม จะไปหารีมัส? ...แต่แน่นอน ว่าฉันที่ถูกทรยศมาแล้วจากคนที่เชื่อใจที่สุดคนหนึ่ง จะไปหารีมัส...งั้นเหรอ? ถึงแม้ว่า..แววตาของรีมัสจะ--เอาเถอะ แต่ว่านายคิดว่าฉันออกไปแล้วจะมีจุดหมายอะไร? ฉันต้องมีแผนการที่ดีเสียก่อน...

จะเริ่มหาเจ้าหางหนอนที่เคยเป็นเพื่อนก็คงไม่ได้ง่ายๆในคราบฆาตกรที่เหี้ยมที่สุดนี้หรอก.. ใช่มั้ย? แต่แล้ว ฉันก็มีโอกาสออกมา และฉันก็เจอแฮร์รี่.. รู้ไหมเจมส์
ลูกนายเจอฉันครั้งแรก...เขาไม่กลัวฉันด้วยซ้ำ เขาต่อยตีใบหน้าฉันไม่ยั้ง แต่แน่นอนว่าฉันก็ปล่อยให้เขาทำร้ายฉันอยู่สักพัก...ถ้าถามว่าทำไม? ลึกๆฉันถึงจะแค้นปีเตอร์แค่ไหน แต่ว่าความรู้สึกผิดนั้นยังติดตามมาตลอด ฉันก็สมควรที่จะโดนอย่างนั้นแล้วล่ะ แต่แล้วฉันมาเจอรีมัสอีกครั้ง เขาเชื่อฉันอย่างง่ายดาย...

นี่...รีมัส ถ้านายได้ยินฉันเรียกล่ะก็-- นายได้ยินรึเปล่าว่าฉันขอโทษ ที่ก่อนหน้านั้นไม่เชื่อใจนาย...แต่อย่าว่าเลยนะ ฉันจะหาโอกาสบอกนายได้ยังไงกันล่ะ?

แม้การแหกคุกสำหรับฉันอาจจะไม่ยาก แต่หลบหนีโดยไม่มีจุดหมายน่ะ...ไม่ง่ายหรอก แต่ก็ขอโทษแล้วกันที่ต้องให้นายเข้าใจผิดไม่รู้อะไรอยู่คนเดียวตั้ง 12 ปีแน่ะ...

แล้วก็..แฮร์รี่นี่หน้าเหมือนเจมส์มากเลย ฉันเองก็ยังต้องห้ามตัวเองว่าเขาไม่ใช่นาย ถึงมันจะยาก...ยากที่สุดก็ตามที แต่ว่าอย่างน้อยก็ยังดีที่มีอยู่อย่างเดียวที่เตือนสติฉัน...

ดวงตาของแฮร์รี่ไง...มันเหมือนของคนที่นายรักชะมัดเลย...ฉันอิจฉาลิลี่อยู่บ้างก็จริง แต่ฉันไม่ได้เกลียดอะไรหรอก ลิลี่เป็นคนดีที่คู่ควรกับนายแล้ว ตานั้นน่ะ..เตือนฉันว่าแฮร์รี่เป็นสัญลักษณ์ของความรักของนายกับลิลี่ ไม่ใช่นายที่มาเกิดใหม่

จะว่าไปแล้วรีมัส อย่าว่าแต่คนอื่นเลย นายเองก็ซูบลงไปทุกวัน เฮ้อ.. นายเป็นคนที่ฉันต้องขอโทษอีกแล้ว นายเป็นยังไงบ้าง..? ตอนที่ฉันผ่านม่านนั่นไปน่ะ.. มันตระหนกมากเลยทีเดียวล่ะ

หึ ฉันได้ยินเสียงนายด้วยนะ รีมัส เสียงนายตอนที่ห้ามแฮร์รี่น่ะ... รีมัส.. ตอนนั้นฉันน่ะ อยากจะออกไปมากเลยรู้รึเปล่า? ฉันอยากพิศูจน์ว่าแค่ม่านธรรมดาฉันก็ผ่านไปได้ และแล้ว.. ในความมืดที่ฉันจมดิ่งลงไป ฉันรู้สึกเจ็บแปลบที่อก อยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้

ทว่าในความมืดนี้...แม้แต่น้ำตาฉันก็ไม่รู้สึก

...ไม่รู้สึกแม้แต่การมีตัวตนอยู่ของตนเอง...

ฉัน...อยากบอกกับนายตรงนี้ ในความมืดมิดว่างเปล่านี้ ว่าฉันขอโทษ ที่ทำให้นายต้องเสียใจ แน่นอนว่าแฮร์รี่ก็ด้วย แต่ว่ารีมัส ถ้านายอยากรู้ ฉันเองก็เชื่อว่าที่นั่นยังมีใครสักคนที่รักนายอยู่นะ

ตอนที่ฉันกำลังจมดิ่งอยู่นี้ ฉันกำลังเดินทางหาทางออกอยู่... มันมืดมาก แต่ว่า..ไม่เงียบนะ
ฉันเหมือนได้ยินเสียงกระซิบ เสียงแฮร์รี่ว่าคิดถึงฉัน เสียงดัมเบิลดอร์ว่าฉันจากไปอย่างมีเกียรติ เสียงของซลักฮอร์นว่าปลื้มสมัยที่ฉันเรียน เสียงของฟัจน์ที่บอกว่ารับรู้แล้วว่าฉันบริสุทธิ์ หรือแม้แต่เสียงของเจ้าสเนปบ้านั่น...อย่าให้ฉันพูดถึงมันเลย

แต่ว่าเสียงของนาย...รีมัส...มันทำให้ฉันเจ็บปวดกว่าเสียงอื่นทั้งหมด

มันเหมือนกับว่าฉันหันกลับไปมองตัวเองตอนที่เจมส์จากฉันไปอย่างงั้นแหละ

...ขอโทษนะ

รีมัส...

...ขอโทษ...

แต่ว่าให้ฉันอยู่ในความมืด มันทำให้ฉันใจเย็นลง มีเวลาสำหรับการทบทวนทุกอย่าง.. อืม ฉัน...ตายแล้วใช่ไหม?

ทำไมยังไม่เจออะไรสักที..?

...ทำไมถึงหาการมีอยู่ของตัวเองไม่ได้...สักที?

--แต่ว่าถ้าฉันหาทางออกไปเจอเจมส์กับลิลี่ ฉันจะบอกความรู้สึกที่เคยมีมาทั้งหมดให้มันหายอัดอั้นซะที ไหนๆก็เป็นวิญญาณแล้วนี่..!!

...แต่ถ้าฉันหาทางออกไปเจอรีมัสกับแฮร์รี่ล่ะก็...

...ถึงตอนนั้น ฉันจะทบทวนความรู้สึกที่ฉันมีให้กับนายให้แน่ใจอีกครั้ง จันทร์เจ้าเพื่อนยาก...

...The End...

โหลดThe Best Damn Thingมาฟังแล้ว ก็ไม่ได้ชอบสักเท่าไร ซึ่งไม่แปลกใจเท่าที่ฟังจาก Girlfriend ...เป็นเพลงแนวที่ข้าน้อยไม่ฟังถ้าไม่ได้เฮฮากับเพื่อนหรือตอนที่เราเบื่อจริงๆน่ะ รู้สึกสไตล์ของอัลบั้มนี้จะแสดงถึงความคิดในวัยเด็ก โดยส่วนตัวรู้สึกว่ามันขาดเอกลักษณ์ที่เคยมีอย่างสิ้นเชิง เพราะเพลงแบบนี้ไปหาฟังกับนักร้องหญิงคนไหนก็ได้ "Avril Lavigne" คนนั้นได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆนั่นแหละ เนื้อหาของเพลงไม่มีอะไรสะดุดตาเรา

ในที่นี้เป็นความเห็นของข้าน้อยคนเดียวเท่านั้น ประมาณว่ามันไม่ใช่สไตล์ที่ชอบ _ _" แฟนๆเจ๊แกแถวนี้อย่าว่ากันเลยนะฮะ

กระนั้น เพลงที่ชอบที่สุดก็คงต้องเพลงที่เปิดในบล็อกนี่ล่ะ When You're Gone อืมม์... ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะว่าฟังจากทั้งอัลบั้มเพลงนี้ดูจะโดดเด่นขึ้นมาเลยอ่านะ และอีกอย่างคือข้าน้อยชอบเพลงเศร้า แต่เนื้อหาโดยรวมของเพลง..ก็อีกนั่นแหละ เหมือนเพลงอกหักธรรมดา ไม่มีความหมายลึกซึ้งอะไร

ถึงอย่างนั้น... จะรอดูให้อัลบั้มหน้าแล้วกันขอรับว่าเจ๊จะดับหรือไม่ดับในใจเราหรือไม่ รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้สัญญาใจหายไปกว่าครึ่ง