Twisted Backbone

“นายได้เจอคุโรโร่รึยัง ♣”

“ยังเลย ปกติก็ติดต่อผ่านทางโทรศัพท์น่ะ”

“หืมม์ ♦”

เงียบ แต่แล้ว—

“อย่าให้หมอนั่นทำนายพังแล้วกัน อิรุมิ ♠”

“นั่นเป็นวิธีบอกให้ระวังตัวของนายเหรอ”

“ก็อาจจะ ♥”

_

We are like a mirror image of each other, sometimes.

He closes his eyes when I kiss him, sometimes.

I close my eyes when I fuck him, sometimes.

We look away from our mirror, and gaze upon each other, quite often.

– ★H.▲ 

พวกเขาพบกันครั้งล่าสุดเมื่อสามเดือนที่แล้ว

วันนี้เป็นวันฝนตกหนัก ห่าฝนตัดผิวเนื้อของพวกเขาในตรอกถนนโล่งฝูงชน หนาว อิรุมิคำนึง พลางพูดคัดค้านเมื่อฮิโซกะบอกว่าไม่อยากรอ มีหลายครั้งที่ฮิโซกะจะไม่ยอมเขา แต่วันนี้ฮิโซกะหัวดื้อกว่าปกติ—เขาลงน้ำหนักมือแรงกว่าเคย และในที่สุดอิรุมิก็ขี้เกียจโต้แย้ง

ทุกอย่างดูจะเกิดขึ้นเร็วกว่าครั้งไหน กายเพรียวถูกผลักกับกำแพงขรุขระ เสื้อของอิรุมิถูกฉีกขาด (กลิ่นเลือด—ที่ไหน อ้อ ที่หลัง) กางเกงถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว เรียวขาเขาถูกยกขึ้นมาหนีบสะโพกบุรุษผู้กระสันโลกีย์ตรงหน้า วงแขนถูกจับให้คล้องรอบคอของกายสูงกว่า

ริมฝีปากของฮิโซกะอยู่บนตัวเขา ลิ้นของฮิโซกะก็ด้วย และ—อ๊ะ อิรุมิกะพริบตา รู้สึกหัวหมุนเล็กน้อย มีสติครบถ้วน แต่ประสาทสัมผัส—เขาสัมผัสได้ถึงปลายท่อนกายร้อนของคนตรงหน้าหยุดอยู่ที่ปากทางด้านล่าง ที่ว่าหยุด—หมายถึงฮิโซกะชะงักงัน ดูเหมือนอะดรีนาลีนที่ฉีดพุ่งทำให้มายากรมากเล่ห์นึกคำพูดไม่ออก “นี่...”

“อะไร” อิรุมิถาม ตอนที่พวกเขาได้ทอดมองหน้าผากของฮิโซกะใกล้ขนาดนี้ เขาจะนึกอยากฝังเข็มใกล้ ๆ บริเวณนั้นอยู่หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่คนตรงหน้าไม่เคยปล่อยช่องว่างเอาเสียเลย

อย่างไรก็ตาม ฮิโซกะก็หยุดอยู่เฉยได้ไม่นานนัก ทว่าแทนที่จะสอดใส่กายเข้าไปทันทีดังที่หวังไว้ก่อนหน้านั้น เขากลับเลื่อนมือลงไปสอดนิ้วเข้าไปในตัวคนตรงหน้า—หนึ่งนิ้ว—สอง สาม  มือสังหารผมยาวผงกศีรษะลง หน้าผากแนบกับเนินไหล่กว้าง ลมหายใจของเขาสั่น หนาว (—ร้อน)

“นี่ไม่ใช่เพราะน้ำฝน” ฮิโซกะพูดลอย ๆ  กระแทกนิ้วหยาบเข้าไปในช่องทางอีกฝ่ายแรง ๆ  เนื้อเยื่อนุ่ม—ลื่น—ตอดรัดเรียวนิ้วของเขา

“อะไร—” อิรุมิเริ่ม ปลายเสียงส่อแววรำคาญ เขาเงยหน้าขึ้น แลเห็นสีหน้าของฮิโซกะที่เขาไม่อาจอ่านออก รู้เพียงแต่ว่าฮิโซกะไม่ได้ยิ้มอย่างเคย แต่แล้วนักฆ่าหนุ่มก็เหมือนนึกออก “อ้อ นายไม่ชอบงั้นเหรอ ฉันว่ามันช่วยให้สะดวกขึ้นนะ”

“นายทำเอง?” ฮิโซกะถาม ถอนนิ้วออกมาจากช่องทางเปียกลื่นเล็กน้อย เขาเลื่อนข้อนิ้วแต่ละข้อเข้าออกในลักษณะอ้อยอิ่ง ราวกับอยากทดลองสัมผัสน้ำยาหล่อลื่นที่เคลือบผิวส่วนนั้นอยู่ “คนเดียวเหรอ” นักมายากลเสริม ลมหายใจของเขาฟังดูถี่ขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะเริ่มเหยียดเป็นรอยยิ้มอีกครา “เตรียมมาเองงั้นเหรอ”

“ก็คนทั่วไปเขา... ใช้กัน... ไม่ใช่เหรอ” อิรุมิถาม ร้อน น้ำฝนบางลงแล้ว แต่ก็ยังตกลงมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ชายผมยาวปิดเปลือกตาวูบหนึ่ง หายใจกระชั้นขึ้น

ฮิโซกะหยุดมืออีกครา เขาสูดลมหายใจเข้ายาว ๆ

นั่นเป็นสีหน้าใหม่นี่ อิรุมิคิด ผิวแก้มของฮิโซกะมีสีจาง ที่เห็นได้อาจจะเพราะน้ำฝนได้ล้างแป้งที่นักมายากลหนุ่มมักจะใช้โปะหน้า เส้นผมที่แต่งเอาไว้ก็ตกลู่ลงมาด้วย อีกอย่างนัยน์ตาของฮิโซกะดูสุกสกาวอย่างที่อิรุมิไม่เคยเห็นมาก่อน มันเรืองวาวด้วยความ—หากอิรุมิดูไม่ผิด—กระหาย

“นี่” อิรุมิพูดหยั่งเชิง “ถึงฉันจะชินกับความเจ็บแต่ถ้ามีวิธีหลีกเลี่ยงฉันก็จะใช้ ถ้าฮิโซกะไม่ชอบก็ช่วยไม่ได้” ที่นี้จะช่วยทำให้เสร็จ ๆ ได้รึยัง เขาเกือบพูดออกไป แต่คิดว่านั่นเป็นประเด็นที่ควรจะพับเก็บเอาไว้ก่อน จากประสบการณ์แล้วฮิโซกะเป็นคนสมาธิสั้นในเรื่องบางเรื่อง และมักจะเอาคำพูดของเขาไปต่อยอดประเด็นอื่น

“อ้อ เปล่า... เปล่า ๆ... ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบ” ฮิโซกะว่า เลียกลีบปากบนของตนเอง เขาดูเหมือนสัตว์ที่กำลังถอยกลับมาซ่อนตัว ราวกับฮิโซกะกำลังกดอารมณ์บางอย่างอยู่ “Tell me, my dear…” น้ำเสียงของฮิโซกะสะท้อนความครึกครื้นอยู่ “เวลาที่นาย...” เขาสอดแทรกนิ้วเข้าไปลึกขึ้นอีกครั้ง—ยิ่งลึกขึ้นกว่าเดิม และเพิ่มเป็นสี่นิ้ว “เตรียมตัวเนี่ย... รู้สึกยังไงบ้าง” ว่าพลางแทรกนิ้วเข้าไปลึกขึ้นและหมุนวนไปมาอย่างเชื่องช้า

เรียวขาของอิรุมิสั่นระริก แผ่นหลังของเขาเจ็บปลาบ และเขา... ภาพในหัวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว “ฮิโซกะ...” ปากเอ่ยกระซิบ

“ตอนที่นายเตรียมการมาเนี่ย นายคิดรึเปล่าว่าฉันจะทำแบบไหน”

“ไว้วันหลังจะทำให้ดูก็ได้ ตอนนี้ช่างเรื่องนั้นก่อน...” อิรุมิหายใจเข้า “เถอะน่า...”

“อิรุมิ” ฮิโซกะเรียก ขณะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกทั้งสองแตะกัน พวกเขาแลกเปลี่ยนปลายลมหายใจสั่นถี่กันครู่หนึ่ง ขณะที่ฮิโซกะถอนนิ้วของเขาออกจากช่องทางร้อนในที่สุด และกล่าวว่า “พูดอะไรระวังไว้หน่อยก็ดีน้า”

อิรุมิเห็นฮิโซกะเลียเรียวปากช้า ๆ  เขาคิดว่าเขาไม่เคยเห็นดวงตาฮิโซกะดูเป็นประกายกล้าขนาดนั้นมาก่อน แต่แล้วคนตรงหน้าทาบทับและสอดเสียดกายเข้ามาในคราวเดียว มันไม่เจ็บเหมือนคราวอื่น อันที่จริงแล้วครั้งนี้เขาไม่รู้สึกเจ็บเลย แล้วเขาคราง  อิรุมิ โซลดิ๊กค์ครวญครางออกจากลำคอ ในตอนที่เสียงของเขาฟังดูกังวาลกว่าเคยนั่นเองที่เขาตระหนักว่าฝนหยุดตก ช่องท้องรู้สึกบีบรัด ศีรษะผงะไปกระแทกกับกำแพงแข็ง เขาหอบกระชั้น เขา—เสร็จสม ณ วินาทีนั้น  ทุกสรรพสิ่งพลันขาวโพลน ก่อนที่เขาจะดิ่งกลับมาสู่โลกาสีเทา

ดวงตาสีดำสนิทหรี่ปรือ เขากะพริบตาช้า ๆ  อกกะเพื่อมไหว แก้มของเขาแนบติดกับลำคอของฮิโซกะ เขารู้สึกได้ว่าภายในช่องทางของเขาเปียกชุ่ม ทว่าแก่นกายอีกฝ่ายยังแข็งขืนคับแน่นอยู่ในกายของเขา

อิรุมิสูดหายใจเข้า “จะแรงเหลือเฟือไปถึงไหน...”

ฮิโซกะยิ้มกริ่ม มือหนาลูบสีข้างของอีกฝ่าย ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวกระแทกเข้าไปในตัวอิรุมิเป็นจังหวะอีกครั้ง

“อ... เดี๋ยว...”

“ไม่ต้องพักหรอก” มายากรกล่าว มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาจับกรามของอิรุมิเอาไว้ ก่อนจะกระซิบระคนหอบว่า “ฉันรู้ว่านายไหว”

อิรุมิไม่ได้เถียง เขาถูกจูบเสียก่อน และหอบหนักเป็นส่วนใหญ่หลังจากนั้น

_

1 New Message

อิรุมิ:

เพิ่งรู้ว่านายก็จะสอบฮันเตอร์ด้วยเหมือนกัน

ฮิโซกะ:

‘ก็’ งั้นเหรอ ♣

อิรุมิ:

ได้ข่าวว่าบางครั้งธีมเวิร์คก็เป็นสิ่งจำเป็นในการสอบฮันเตอร์ เพราะงั้นถ้าจำเป็นก็ต้องขอความร่วมมือด้วยก็แล้วกัน

ฮิโซกะ:

ได้สิ ♥

แต่ส่วนใหญ่แล้วคงไม่จำเป็นเท่าไรหรอก ฉันเคยมาสอบปีที่แล้ว ง่ายจะตาย ♦

อิรุมิ:

แล้วก็จงใจสอบตกงั้นเหรอ

ฮิโซกะ:

พอผ่านไปถึงรอบสุดท้ายแล้วมีกรรมการคนหนึ่งน่าหมั่นไส้น่ะ ก็เลยอัดมันซะ ♠  จนโดนปรับตกนี่แหละ ♦

แล้วนี่นายใช้เซ็ทสึอยู่เหรอ ♣

อิรุมิ:

เปล่า ฉันอยู่ที่มุมห้อง ฝั่งซ้ายมือจากจุดที่นายนั่งอยู่ เบอร์ 301

Ringing…

ปี๊ป

อิรุมิ:

อย่าเพิ่งโทรมาสิ

ฮิโซกะ:

ก็นายไม่เคยบอกว่ามีความสามารถในการปลอมตัวด้วยนี่นา ♠  ใจร้ายจัง ♠